Manchester United staat op een punt van de onderkant van de Premier League en gaat de interlandbreak van november in met een ploeg die al lang niet meer past bij de grootste club van Engeland. De club, goed voor twintig titels in de hoogste klasse en drie Europese Cups, is 18de en heeft in geen vijf jaar hoger dan derde geëindigd.
Het is een club met 15 spelers in de selectie die elk minstens $50 miljoen hebben gekost, en toch lijkt ze zelden in staat om 90 minuten op Premier League-niveau overtuigend te voetballen. Thuis kwam United terug van twee keer een achterstand van twee doelpunten en redde zo een punt tegen een andere Champions League-club. Er was echter geen zichtbare vreugde. Dat is volgens ons een groot probleem, zeker na de comebackzege tegen AS Roma in de UEFA Champions League.
Het lijkt alsof niemand in een United-shirt weet hoe hij moet reageren op positieve momenten. De spelers houden hun gevoelens angstvallig verborgen, als een middelbareschoolleerling die hoort dat zijn crush misschien ook interesse heeft maar het niet kan geloven. Ze zijn een ploeg geworden die constant in vecht-of-vluchtmodus staat en die de opluchting van het verlaten van die modus nooit echt vindt.
Met coach Michael Carrick, een sympathieke maar boven zijn kunnen opererende trainer die een legende was tijdens zijn spelerscarrière, weten de fans niet wie ze minder mogen: de bestuurders die deze ploeg samenstelden en de volledige verantwoordelijkheid bij Carrick legden, of de spelers die hem in het niemandsland achterlaten.
Sinds Sir Alex Ferguson vertrok, is de club gestrand met een reeks trainers die samen een podcast zouden kunnen vullen die tot de meest beluisterde van het land zou behoren. Twee van hun vroegere coaches staan nu met Real Madrid bovenaan de Champions League-stand en met AC Milan in de strijd om de Serie A-titel. Een ander leidt een Premier League-club die in de top vier meedoet.
De onderliggende cijfers wijzen niet op een ploeg die op de negentiende plaats staat, en dat is precies het probleem. United kampt met een mentaliteitsprobleem, van top tot teen, en die wortels reiken ver terug in de tijd. Oud-spelers die zoveel hebben gewonnen en die de club inmiddels hebben verlaten, reageren nog steeds verbijsterd wanneer de Red Devils slecht spelen, ongeacht of de trainer een oud-ploegmaat is of een van de grootste namen in het vak.
Jarenlang stond de club bekend om wedstrijden te winnen die je op basis van het spel niet zou verwachten. Ze haalde overwinningen uit matige prestaties en rekte de klok soms op tot de legendarische “Fergie Time” op de Theater of Dreams.
Misschien ligt daar wel de kern: United wordt gemeten aan de maatstaf van een kampioensploeg, terwijl de club die omschrijving al jaren niet meer verdient. Sterke spelers worden weggestuurd in het streven naar verbetering, of het nu legendes zoals Casemiro zijn of clubtalenten zoals Scott McTominay, de Serie A-speler van het seizoen 2024/25. Anderen blijven zitten op basis van de goede prestaties van vroeger.
Manchester United in cijfers: een mentaliteitsprobleem
Bereid je voor, want deze cijfers zullen je verbazen. Sommige ervan spreken de waarneming van de afgelopen wedstrijden tegen.
Voor de start van het weekend stond United op de volgende plaatsen in de Premier League wat betreft het werk met de bal:
- Aantal schoten: 1ste (met een voorsprong van 15!)
- Doelpunten uit vaste standards: 20ste
- Tegendoelpunten uit vaste standards: 19de
- Gewonnen grondduels (%): 10de
- Gewonnen luchtduels (%): 12de
Wie dit leest, denkt misschien aan een ploeg met bijzonder veel pech. De cijfers doen je geneigd het slechte begin op de negentiende plaats af te doen als gebrekkige afwerking. Maar eerlijk gezegd zijn die cijfers net zo slecht als de klassering.
Daarom zeggen we dat het probleem van Manchester United in de hoofden van de spelers zit. Deze selectie is talentvol genoeg om om een plek in de top vier te strijden, maar over grote delen van hun wedstrijden spelen ze als een middenmoter.
Dat alleen zou al een probleem zijn dat een trainer in moeilijkheden brengt. Maar United heeft die middenmoterprestaties laten verworden tot een plek in de onderste drie, door verbijsterende fouten en een groot gebrek aan focus en inzet op elk moment van de wedstrijd.
Als Jürgen Klopp zijn “Mentality Monsters” had bij Liverpool, dan heeft Carrick zijn “Melancholic Messes”. Deze Manchester United lijkt op de vreemdste momenten en in de meest te vermijden situaties tegendoelpunten te incasseren. Ze schakelen af als een defecte zekering en zijn misschien wel het best in het analyseren van hun eigen nederlagen achteraf.
Dit is een van de grootste clubs ter wereld en deze resultaten zijn onaanvaardbaar. Prestaties als deze zijn niet goed genoeg voor de grootste club ter wereld. Inzet is het minimum, en we hebben gewoon niet goed genoeg gespeeld.
Wat de problemen nog pijnlijker maakt, is dat Carrick vorig seizoen een rommelige ploeg leek op te ruimen. Hij nam de ploeg van Ruben Amorim over, die uit zijn voegen barstte, en bouwde er een werkende eenheid van die naar de derde plaats in de stand klom.
Slechts één speler van betekenis is van die ploeg vertrokken: Casemiro. Er werden drie spelers aangetrokken om zijn plaats op te vullen. Tien wedstrijden later is de situatie op het middenveld nog altijd onzeker en lijkt ze soms onhoudbaar.
Carrick is op lange termijn niet de juiste man voor de klus en hij beschikt zeker niet over het tactisch inzicht of de managementervaring om het schip terug naar een plek in de top vier te loodsen. Eerlijk gezegd was hij nooit van plan de job af te wijzen, en er waren redenen om te hopen dat hij vaardigheden zou tonen die we nog niet van hem in zijn trainerscarrière hadden gezien. Hij gaat ook geen ontslag nemen bij een club waar hij zoveel van houdt. Hij zit vast, en gezien de grote beslissing om hem de job voltijds te geven, zit de club ook vast met hem.
Of United tijdens de interlandbreak de banden met hem doorknipt of hem tot januari laat aanmodderen, de club moet oplossingen vinden voor deze huidige ploeg.
Het is bewonderenswaardig dat United één keer een achterstand van twee doelpunten goedmaakte en het daarna opnieuw deed om een punt te pakken. Ze redden hun keeper en daarna zichzelf. Maar de meeste clubs zouden dat moment nog vieren. Deze ploeg lijkt zich voor te bereiden op de volgende achterstand van 2-0. Waar eindigen ze? Zouden ze vandaag achtste willen worden?