Tottenham Hotspur heeft zijn mentaliteitsmonsters terug: Dejan Kulusevski en James Maddison brengen na lange blessureperiodes nieuw leven in het project van Roberto De Zerbi. Met beide spelers weer fit won Spurs thuis van Coventry voor het eerst dit seizoen een competitiewedstrijd op eigen veld.
Er was geen grootse emotionele uitbarsting, geen stil moment van bezinning en ook geen kwetsbare blik naar de hemel toen Kulusevski zich klaarmaakte voor zijn langverwachte rentree. Een korte woordenwisseling met de gepassioneerde De Zerbi, een blik op het tactiekbord, en weg was hij, onder het gebrul van 60.000 supporters.
Kulusevski zet zijn eigen emotie opzij
Het getuigt van Kulusevski’s onbaatzuchtige en godvrezende persoonlijkheid dat hij zijn eigen emotionele terugkeer opzijschoof om Spurs over de streep te trekken tegen Coventry. De Zerbi bracht hem in met een wedstrijd die in evenwicht hing en Coventry dat op een gelijkmaker drukte. Al snel bleek dat de Zweedse spelmaker met de staalharde blik niet enkel voor morele steun was gekomen.
Zijn rampzalige, razendsnelle diepgaande loopacties in de zijkanalen brachten Spurs hoger op het veld, net toen de ploeg dreigde terug te vallen in de eigen zestien. Ondanks bijna 18 maanden aan de kant was er geen spoor van fysieke terughoudendheid bij Kulusevski. Hij zette Coventry op de achterste poot.
Na het laatste fluitsignaal ging een golf van opluchting door het Tottenham Hotspur Stadium. Kulusevski gaf zich over aan de emotie van een avond waarvan hij enkele maanden geleden dacht dat die misschien nooit zou komen. Hij omhelsde James Maddison lang, die zelf een eigen weg terug naar fitheid heeft afgelegd.
“Football is voor mij als ademhalen”
In de spelerstunnel vertelde Kulusevski aan de media dat hij zijn dierbaren had gezegd dat hij misschien nooit meer een voetbalveld zou betreden. Alsof het toeval was, liep op dat moment zijn dochter voorbij in een shirt met op de rug “my hero, 526”. Zijn gezin was zijn drijfveer en de reden waarom hij wilde terugkeren, ook toen dat onmogelijk leek.
“Stel je voor dat iedereen je opgeeft. Stel je voor dat je het niet kunt, en je weet dat voetbal voor mij is als ademhalen”, zei Kulusevski, die even stilstond bij een gedenkwaardige avond voor hemzelf en zijn familie.
“Stel je voor dat je twee jaar lang niet kunt ademen, maar je hebt nog altijd een gezin, je daagt op, je doet het met een glimlach, je gaat met je teamgenoten mee, je pept hen op, en dat vraagt veel liefde, veel moed en veel geloof.”
Een ander klimaat in de kleedkamer
Spurs oogde zelfverzekerder en killer met Maddison en Kulusevski weer fit. De Zerbi is ervan overtuigd dat er “met hen in de kleedkamer een andere sfeer is”. Het zijn verschillende karakters, maar hun parcours lijkt op elkaar. De Zerbi weet dat Spurs binnen en buiten de lijnen naar beide spelers moet opkijken voor inspiratie.
De zeldzame thuiszege, pas de zesde in de voorbije 37 competitiewedstrijden op eigen bodem, was in grote mate te danken aan de invloed van Maddison bij zijn eerste basisplaats in 17 maanden. Ook Kulusevski droeg bij en liet Spurs precies zien wat het had gemist.
De problemen van de Noord-Londenaars zijn talrijk, maar het is geen toeval dat het team zonder Maddison en Kulusevski creativiteit en overtuiging miste. Als Spurs dit seizoen nog vooruit wil, doet de ploeg er goed aan te leren van beiden. Hun mentale veerkracht is een voorbeeld voor de rest van de groep en een eigenschap waaraan het te vaak ontbrak.